Cocuklarin Anne ve Babalarin Bulustugu Aleme Hosgeldiniz!!!

Kendi çocukluğumu anlatan bir yazı hazırlamak istedim.Çünkü çocukluğumu tam anlamıyla yaşamayadım.Benim dünyam,annem,babam ve yalnızlığı kendine evcilik edinmiş ben...
 Hiç arkadaşı olmayan,kendi kabuğuna çekilmiş,o kabuğunu bir türlü kıramayan,öyle böyle 18 yaşına kadar gelmiş ben.
 Hep acılarını içine gömmüş,sıkıntılarını kimseyle paylaşmamış,paylaştıklarından mantıklı bir çözüm bulamamış,daha hala çıkış yolu arayan ve huzurun nerede olduğunu bulamayan,sürekli bir arayış içerisinde olan ben...Hep ben.
 Ailemle mutluyum,ama herşey aile değil.Annemim babamın beni anlamadıklarını zannediyorum.Ama değil.Sadece iç düşüncelerimi yansıtamıyorum.Belki yansıtsam olaya farklı gözle bakacaklar.Ama ben onu görmelerini istemiyorum.Dedim ya yanlızlığı oynuyorum...
 Belki de mutsuz olunca mutlu olacağımı düşünüyorum.Şimdi sizden bir yorum bekliyorum.Bu düşüncemde yanlış mıyım?
 Siz kardeşlerimden yardım bekliyorum.Ne de olsa akıl akıldan üstündür.Çünkü çocuklukta yaşanmış yalnızlıkların,ilerki dönemlere yansımasını istemiyorum.
 Bazen düşünüyorum da annem de mi yalnızdı?Bu yalnızlık oyununu beraber mi oynadık?Bunun cevabını muhakkak öğreneceğim...

Eğer Bir çocuk sürekli eleştirilmiş ise
Kınama ve ayıplanmayı öğrenir.
Eğer Bir çocuk alay edilip aşağılanmış ise sıkılıp utanmayı öğrenir.
Eğer Bir çocuk kin ortamın da büyümüş ise
Kavga etmeyi öğrenir.
Eğer Bir çocuk devamlı utanç duygusuyla eğitilmiş ise
Kendini suçlamayı öğrenir.
Eğer Bir çocuk hoşgörü ile yetiştirilmişse
Sabırlı olmayı öğrenir.
Eğer Bir çocuk desteklenip yüreklendirilmiş ise
Kendine güven duymayı öğrenir.
Eğer Bir çocuk övülmüş ve beğenilmiş ise
Taktir etmeyi öğrenir.
Eğer Bir çocuk hakkına saygı gösterilerek büyütülmüş ise
Adil olmayı öğrenir.
Eğer Bir çocuk güven ortamı içinde yetişmiş ise
İnançlı olmayı öğrenir.
Eğer Bir çocuk kabul ve onay görmüş ise
Kendini sevmeyi öğrenir.
Eğer Bir çocuk ailesi içinde destek ve arkadaşlık görmüş ise
Dünyada mutlu olmayı öğrenir

Kısaca biz neysek çocuk o olur.

Annesi gül koklasa,ağzı gül kokan çocuk;
Ağaç içinde ağaç geliştiren tomurcuk...

Çocukta,uçurtmayla göğe çıkmaya gayret;
Karıncaya göz atsa 'niçin,nasıl?' ve hayret...

Fatihlik nimetinden yüzü bir nurlu mühür;
Biz akıl tutsağıyız,çocuktur ki asıl hür.

Allah diyor ki:'Geçti gazabımı rahmetim!'
Bir merhamet heykeli mahzun bakışlı yetim...

Bugün ağla çocuğum,yarın ağlayamazsın!
Şimdi anladığını,sonra anlayamazsın!

İnsanlık zincirinin ebediyet halkası;
Çocukların kalbinde işler zaman rakkası...

Kafesli evlerde ağlar çocuklar,
Odalarda akşam olurken henüz.
O zaman gözümün önünde parlar,
Buruşuk buruşuk, ağlayan bir yüz.

Ne vakit karanlık kaplasa yeri,
Başlar çocukların büyük kederi;
Bakınır, korkuyla dolu gözleri:
Ya artık bir daha olmazsa gündüz?

Gittikçe kesilir derken sedalar,
Gece; bir siyah el gözümü bağlar;
Duyarım, içime sığınmış, ağlar,
Bir ufacık çocuk, bir küçük öksüz...